Waarom zijn mijn buikflapjes er nog?

Waarom zijn mijn buikflapjes er nog?


Toen ik boven de 90 kilo begon te komen, begon mij op te vallen dat ik steeds minder kon zien dáár beneden. Op een gegeven moment zag ik mijn tenen zelfs niet meer.

Het bijhouden van het scheerwerk ging al een tijdje blind, omdat zelfs die enorme bal vet, omhoog of opzij duwen geen beter zicht bood.

Uiteraard bracht mijn dikke buik en überhaupt het dik zijn, naast beperkt zicht, nog veel meer ongemakken met zich mee.

Hele praktische, zoals het tussen twee tafeltjes in een restaurant doorlopen en dan gewoon met je billen of buik (of allebei) dingen op die tafeltjes verschuiven. Tegen mensen aan botsen of ze soort van pletten.

Ik dacht altijd dat er genoeg ruimte was om erdoor te kunnen, maar de praktijk bleek krapper.

Gek eigenlijk dat ik mezelf nooit de juiste grootte had toegedicht. In mijn hoofd was ik toch altijd slanker.

De confrontatie was daarom des te erger.

Maar goed ook zoiets simpels als sokken aan trekken en je veters strikken werd op een gegeven moment een behoorlijke uitdaging.

Naast praktische ongemakken waren er ook fysieke en mentale ongemakken.

De fysieke ongemakken bestonden uit onder andere chronisch blaasontsteking, onrustige benen, vaak hoofdpijn en continu moe zijn.

En op mentaal vlak was ik vaak erg veroordelend tegen mezelf of juist heel moedeloos, zo van: “wat heeft het nog voor zin”. Soort van depressieve apathische houding.

Naar mate het gewicht steeg, stegen ook de ongemakken.

Dus ja, toen de kilo’s er eindelijk wèl af gingen begonnen de ongemakken op praktisch, fysiek en mentaal gebied ook te veranderen. Er was eindelijk een opwaartse spiraal.

En dáár was ik echt super blij mee. Ik begon me steeds beter te voelen.

Nu, met 25 kilo minder mee te zeulen, kan ik zeggen dat ik me echt beter voel dan ooit.

Ik voel me ook beter dan toen ik nog geen Keto at en op dit gewicht (82 kilo) was. Want uiteraard heb ik alle soorten gewicht al wel eens, of meerdere malen, voorbij zien komen op de weegschaal.

Maar één ding frustreert mij echt ENORM!

En dat is dat ik de kwabben links en rechts van mijn buik nog niet kwijt ben. Op een gegeven moment ontstond dat toen mijn buik ging hangen. Mijn vel kon blijkbaar het gewicht niet meer aan en van spieren was al helemaal geen sprake.

Ik had echt gedacht dat die buikflapjes zouden verdwijnen, maar ze zijn er nog!

Het is uiteraard wel een stuk minder, maar toch. Toen ik de laatste keer 82 kilo woog had ik ze zeker weten niet. Dus dit is een erfenis van nóg zwaarder zijn en ook langdurig zwaarder zijn.

Je vel rekt toch uit en als je op een bepaalde leeftijd bent, begint de zwaartekracht natuurlijk ook te tellen.

De grote vraag is nu: gaan die kwabben ooit nog weg?

En wat moet ik daarvoor doen? Buikspieroefeningen, de plank, yoga? Of zal dit zo blijven? Poeh, ik hoop het niet eigenlijk. Maar goed, aan de andere kant, als dat zo is dan is dat zo.

Want, bottom line is wel dat ik me nu zoveel beter voel dan ooit te voren, dat ik die buikflapjes dan maar voor lief neem. Er zijn ergere dingen.

Geef een reactie