Ik dacht, dit kan zo niet langer

Ik dacht, dit kan zo niet langer


Wat mij op een gegeven moment het meest ging tegenstaan aan mijn overgewicht, was dat ik werd beperkt in mijn bewegingsvrijheid.

Ik raakte zelfs buiten adem als ik mijn sokken aan moest trekken. Dat is echt waardeloos. En dat was ook wel één van die momentjes dat ik zoiets had van: “dit kan zo niet langer”.

Maar ja, alles wat ik tot dan toe had geprobeerd om gewicht te verliezen werkte voor geen meter. Ik viel geen gram af. Enorm frustrerend.

Met name mijn buik zat mij gewoon altijd in de weg.

Bukken kostte mij heel veel moeite omdat ik daardoor bijna geen adem kreeg. Iets of iemand passeren in een smalle doorgang, zorgde er steevast voor dat ik dingen omgooide, tegen iemand aankwam of iets opzij duwde.

En de persoonlijke verzorging, qua scheren op de bekende plaatsen, dat kostte me ook veel moeite. Sterker nog er zat teveel in de weg om het te kunnen zien!

Door mijn overgewicht ging ik ook snurken, want waarschijnlijk drukte er gewoon teveel gewicht op mijn longen.

Ik lig namelijk graag op mijn rug. Is natuurlijk de ideale positie voor snurken, maar vroeger snurkte ik nooit als ik op mijn rug lag.

Waar ik ook last van had was dat als ik op mijn rug lag, het vet dat net onder die twee knokkeltjes onderaan je hals, boven op je borstkast zit, dat dat op de één of andere manier in contact kwam met mijn hals en kin. Waarschijnlijk door drie onderkinnen ofzo haha.

Daardoor had ik ook moeite met ademhalen. Ik kon eigenlijk nooit meer lekker op mijn rug liggen, terwijl dat mijn ideale slaappositie is. Daardoor ging ik ook steeds slechter slapen.

Mijn overgewicht gaf mij op allerlei fronten praktische ongemakken.

Maar nu, inmiddels 18 kilo lichter, is het echt een wereld van verschil.

Nu kan ik gemakkelijk bukken én ik heb totaal geen moeite om mijn sokken aan te trekken.

Ik kan heel makkelijk mijn enkel op mijn knie leggen, zónder te helpen, om mijn sok aan te trekken. Heerlijk is dat!

Ook kan ik gewoon weer lekker met mijn benen over elkaar zitten.

Dat kon ook niet meer. Ik kon ze niet goed kruizen en mijn been gleed er dan gewoon vanaf. Ook moest ik mijn been altijd helpen om over de ander heen te leggen.

Wat ik nu ook weer kan is, als ik mijn rechterbeen over mijn linkerbeen kruis, dat ik dan met mijn rechtervoet achter mijn linkerbeen kan haken. Dat deed ik vroeger áltijd. Heb ik heel lang niet meer gekund, omdat er gewoon teveel vet in de weg zat.

Ik heb vele malen meer bewegingsvrijheid gekregen doordat ik nu 18 kilo minder meezeul.

Het is echt een zegen en dan heb ik zoiets van: hoe heb ik het in godsnaam zo ver laten komen.

Juist omdat het voor mij zoveel ongemakkelijk heeft meegebracht. Alles gaat gewoon moeilijker en zwaarder als je teveel gewicht met je meebrengt.

Maar ja, het sluipt er ook gewoon in, dus ik denk dat je er aan went. Je krijgt er niet opeens 20-40 kilo bij ofzo.

Soms denk ik er wel eens na hoe het zou zijn om nu 18 pakken suiker met me mee te dragen overal waar ik naar toe ga. Poeh, daar word ik niet vrolijk van zeg. Ik moet daar echt niet meer aan denken.

De bewegingsvrijheid die ik nu al ervaar is voor mij een enorme motivator om door te zetten en nog meer gewicht te verliezen.  Want ik ben er nog niet.

Ik heb op zich wel een streven qua gewichtsverlies. Dat is nog tussen de 18 en 20 kilo eraf. Maar ik laat Keto het werk doen. Ik stop vanzelf op mijn natuurlijke gewicht.

Ik ben heel benieuwd wat dat zal zijn.

Geef een reactie